Katatapos lang ng German class ko this Tuesday. Pahinga muna kami hanggang linggo and then, 'yung mga kukuha ng test sa Feb.23, papasok na ulit sa Monday for the review. Dahil gusto ko ring magtipid, nagpunta ako ngayon sa escuela para mag-internet. Peste! Bago ako nakapag-internet, naghintay muna ako. Lahat kasi ng gumaganang computer, okupado. Sira ang iba. Well, libre eh. Wala akong magagawa.

Kaninang umaga, natanggap ko na ang Zulassung ko sa school. Ibig sabihin nito, tinatanggap nila ako sa school para mag-aral. Pero siempre, kailangan ko pa ring maipasa ang German Language Test bago ako makapasok. Okay sana kaya lang, malaki rin ang babayaran ko. Umaabot ng €800 ang isang semester. Nanghihinayang ako kasi madami na akong mabibili dun saka puede kong ipadala na lang sa amin. Naisip kong kausapin na si Mark para humingi ng tulong sa pag-aayos ng papel ko.

Kagabi pinanood ko ang PBB from day 1 to day 19. Pinadalan kasi ako ng ate ko ng DVD nito kasama ang ilan pang mga cd'd, sweets at kung anu-ano pang mga pagkain galing Pinas. Nakakatuwa naman pala ang PBB. Hindi nga lang kumpleto ang DVD kasi mga highlighhts lang naman 'yun. Pero at least, okay naman. Papanoorin ko ulit 'yung natitira mamayang gabi.

 

 

 

Currently feeling: medyo relaxed

  

26 on 26   

 

Currently feeling: excited

Nagising ako kanina dahil sa isang text message galing kay Paz. Sa dating ng text niya, parang mamamatay na si mama... este si mama pala niya. Naisip kong tumawag agad kaya lang antok pa ako, alas tres kasi ng umaga 'yun at medyo nahaluan na naman ng red wine ang dugo ko kinagabihan , puyat pa, napagpasyahan kong tumawag na lang bago ako umalis ng bahay papasok sa escuela.

Tinawagan ko siya pero nasa simbahan pa siya kaya naligo muna ako at nag-ayos ng gamit at uminom ng tsaa saka ko siya tinawagan ulit. Malungkot ang boses niya siempre. Ikinuwento niya ang nangyari. Na-stroke si mama niya at dahil nag-clog na ang ugat, pumutok ito at na-coma. Wala nang pag-asa dahil respirator na lang daw ang bumubuhay sa mama nila kaya napag-desisyunan nilang hinaan na muna ito at hayaan na lang ang mama nila.

May tampuhan sila ng mama niya pero bago ito ma-stroke, nagbati na sila. Lalo tuloy nalungkot si Paz kasi aalis na siya after two weeks patungong Amerika. Ganun talaga ang buhay! Wala nga akong masabi kasi shocked ako. Although hindi naman kami magkakilala ng mama niya personally, kilala niya ako. Sabi nga ni Paz, sayang daw kasi hindi kami nagkakilala. (Kung nakilala ako ng mama niya, tiyak na boto sa akin 'yun! hehehe )

Pinangakuan ko siya na tatawag ulit ako. hay...

Kanina ang first day ng training namin para sa test on the 23rd. Hinsi naman ako kinakabahan kaya lang feeling ko, mahihirapan talaga ako at hindi ko masisiguro na maipapasa ko ito.  

Saka na muna ang test at training, doon muna tayo sa mga classmates ko. hehehe. Tatlo ang trip ko. hehehe.  Hindi ko pa sila kilala lahat kasi hindi naman kami nagpakilala isa-isa. 'Yung isa, parang nahahalata niya na tumitingin ako sa sa kanya, ang cute kasi niya, baby face! 'Yung isa naman nakikta kong tumitingin sa akin (o baka guni-guni ko lang?). Medyo wild and daring naman siya. At 'yung pangatlo, 'yung katabi ko, tahimik at medyo reserved. Crushes lang 'to! Wala akong balak na magkaroon ng relasyon kahit kanino man sa kanila. Mas uunahin ko ang training ang review kaysa sa kanila. (pero kung may pagkakataon na magkasarilinan kami, bakit hindi? basta isa-isa lang at baka mabaliw ako kapag tatlo, sabay-sabay! hekhekhek)

Currently feeling: half sad half horny :-D

Nalaman ko kahapon kina Mark na matatagalan ang processing papers ko kung sakaling kukunin nila ako at kinakailangan ko ring umuwi muna sa Pinas. At dahil nga malamang na matagalan, hindi rin ito maganda dahil balak ko ngang mag-stay dito. Hindi pala ito ang last option ko.  

Dahil dito, medyo pressured ako sa pag-aaral.  Kailangan kong ma-aral nang mabuti para maipasa ang exam at kailangan talagang mag-aral ako. Mayroon pa akyang ibang paraan?  Sana naman mayroon pa. Haaaay!

Currently feeling: pressured

Kahapon, balak ko sanang bumawi ng tulog kasi lagi na lang akong gumigising nang maaga para pumasok sa escuela pero tinapos ko kagabi ang pangatlong DVD ng PBB na ibinigay sa kin ni ate. Isa na lang DVD at tapos na.  Medyo ginabi ako sa panonood kaya tinanghali akong gising kanina. As in tanghali na kaya mga 20 minutos na lang at dadaan na ang bus ko. In short, nagpunas na lang ako at nagsepilyo saka nagbihis at tumakbo na papuntang bus stop. Kumain na lang ako ng agahan on the way. Capuccino and Sandwich.

Ang hirap ng training and exercise namin para sa nalalapit na test. Feeling ko talaga, hindi ko maipapasa. Naiinis tuloy ako sa sarili ko kasi gusto kong maayos ang lahat.

Maibabagsak ko ba ang test? Ayoekoe! (ala Sam)

Babalik na ba ako agad ng Pinas? Ayoekoe! (ala Sam)

Ayoekoe!!! (ala Sam)

 

Sa Jueves, 23 ng Febrero, mag-e-exam ako. Susukatin ng exam na 'to kung gaano ang alam ko sa wikang Aleman. May Reading and Listening Comprehension, Grammar at Text Production. Kapag naipasa ang 2/3 ng test puede akong mag-Oral Exam. At kapag naipasa ko 'to, puede na akong mag-enroll sa University.

Hindi biro ang exam na 'to. Ilang Euro na ang pinakawalan ko para rito at ilang beses na akong nawindang dahil sa pagkabisa ng grammar nito. Ngayong may training ang review kami, hirap ako. Sa pagbilang ko n gmga tamang sagot ko, hindi pa umaabot ng 2/3 kaya medyo nag-aalala ako. Feeling ko tuloy nominated ako for EVICTION!!! Parang sa bahay ni kuya.

Napaisip na ako, kapag hindi ko naipasa ang exam, siempre hindi na ako makakapag-aral puera na lang kung bibigyan pa nila ako ng pagkakataon na malabo kong makuha. Hanggang sa 21 April na lang ang Visa ko kaya kung hindi ako makakakuha ng extension, uuwi ako sa April.

Wala namang kaso sa akin ang pag-uwi. Medyo mahirap lang para sa akin kasi naging at home na ako dito. Maraming dahilan kung bakit gusto kong manatili rito, isa na ang:

Choir - ang mga members nito ang unang mga nakasama ko rito. Masaya ang samahan kaya naman nakakalungkot na iwanan ito. Dahil din dito, na-develop ang boses ko.

TROPA - ito ang youth group na binuo namin. Sobrang napamahal sa akin 'to kaya naman kinakarir ko eh. Alam kong madami pa kaming dapat ituro sa mga youth dito kaya AYOEKOE umalis!

Friends - Madami akong naging kaibigan dito. Halu-halo sila kaya naman ang sarap nilang kasama. Sa dalawa't kalahating taon ko rito, lumalim na ang pagsasama naming lahat kaya naman ang hirap basta umalis.

Independence - Living alone is really something i love. Wala ka kasing inaalala na maghihintay sa'yo kapag gabi ka na umuwi, kung madumi ang bahay mo etc. Besides, I'm learning how to become independent and responsible.

Euro - aba! malaki ang value nito. Dahil dito nakakapagpadala ako kahit paano sa pamilya ko sa Pinas. At saka, dahil Euro ang kinikita ko, nakakabili ako ng branded na pantalon, shirts at sapatos. As in kilalang tatak at mas marami pa siya kaysa sa kay ako noong bilin. (Pero hindi naman ako mukhang pera ha!)

Ilan sa mga inaalala kong daratnan ko sa Pinas ay:

Mommy ko - mag-aaway lang kami kasi old fashioned 'yun! Ito ngang buhok ko, pinanggigigilan niya eh. Lagi niyang sinasabi na paputulan ko raw, kaya nga hindi rin ako laging tumatwag eh. Naririndi ako. Saka mag-aaway kami kung lagi akong uuwi ng umaga o kaya kapag nakitulog ako sa ibang bahay. Hindi niya kakayanin ang lifestyle ko. Besides, AYOEKOE ma-deprived ang freedom ko.

Trabaho - mahirap humanap nitp ngayon lalo na kung ang kailangan mo ay malaki ang sahod. At AYOEKOE na Call Center ang bagsakan ko kasi hindi ko matatagalan 'yun. (Oops! AYOEKOE magsalita ng tapos.)

Mayroon pa akong ibang mga dahilan kung bakit ko gustong mag-stay dito at kung bakit AYOEKOE bumalik sa Pinas. Mas may opportunity ako rito kaya sana naman maayos ang lahat. Don't get me wrong, gusto ko pa ring bumalik sa Pinas. Pero hindi ngayon. Mag-iipon muna ako. Hindi pa ako handa. Haaayy...

Kung sakaling bumalik ako sa Pinas sa April, ano kaya ang gagawin? Ano'ng trabaho ang papasukin ko? Hmmm.... Mag-audition kaya ako para sa PBB?  Hmmm....

Currently feeling: tuliro

Kanina habang nagtuturo ang teacher namin, sinabi niya na nasa kanya na ang kopya ng test namin para sa Thursday. Iwinagayway niya ito sa harapan at ibinuklat sa amin. Sinabi niya na mahaba ang Listesning Comprehension, ipinakita niya na two pages ito. Ipinakita rin niya na mahaba ang Reading Comprehension at sinabi kung saang newspaper hango ito. Binigyan niya kami ng mga tips tulad ng pag-concentrate sa mga tanong na may pinakamaraming points. Ipinakita rin niya na sa Textproduction (Essay Writing) namin ay isang graph ang dapat naming i-describe. Sabi niya rin na mamaya, pagkatapos ng aming break, ibibigay niya sa amin ang mga mahihirap na vocabulary mula sa Reading Comprehension namin.

Sana naman dahil dito, maipasa ko na ang test. Sa totoo lang, kinakabahan talaga ako. Hindi na ako mapakali dahil alam kong mahirap talaga ang test namin.

Currently feeling: kinakabahan

Ang Pebrero ang pinakamaikling buwan sa isang taon. Pero sa taong ito, parang napakahaba nito dahil sa paghihintay sa exam ko sa Thursday.

Grabe ang kaba ko. Naiinis ako dahil hindi ko maintindihan lahat kaya hindi ko rin masagutan nang tama ang lahat. Kanina sa classroom, gusto nang maiyak. Added pressure pa ang classmates kong parang Freak at Nerd na halos tama ang lahat ng sagot at kabisado ang german grammar. Minsan tuloy nanliliit ako dahil marami akong hindi masagutan lalo na kapag tinatawag ako ng teacher namin.

Kinokondisyon ko na nga ang sarili ko sa pagbabalik sa Pinas. Iniisip ko na kung anu-ano ang mga gagawin ko tulad ng paghahanap ng trabaho at kung ano'ng klase ng trabaho ang papasukan ko, kung kukuha ba ako ng short term courses para makahanap ng iba pang trabaho at magka-edge na rin. Iniisip ko rin kung paano ako mag-sasarili dahil gusto kong maging independent. Maaaring umuwi ako ngayong taong ito kung hindi ko maipapasa ang exam at hindi makakakuha ng extension ng visa kaya pinaplano ko na ito.

May kaunting naipon na ako para sa pamasahe... at wala pa akong naiipong panggastos o baon kaya kailangan kong mag-trabaho nang maigi after ng exam para at elast kahit paano may maiuwi naman ako.

Taena!!! Higit sa lahat, AYOEKOE ng ganitong feeling. Sobrang pressure. Hindi ko na nga gaanong binibigyang pansin ang test ko kasi baka magka-Nervous Breakdown pa ako. Mas lalong delikado.

I'll be giving my best shot this coming Thursday. Maipasa ko man o hindi ang exam, makakuha man ako ng Visa extension o hindi, may mahanap man akong paraan para makapag-stay dito o wala... Okay lang!!! Tuloy pa rin.

Currently feeling: kabado

The time has come...

Kanina ang test namin! kahapon pa lang ng hapon, tensed na ako pero sa halip na magmukha akong tensed, nakangiti pa ako at para bang masaya. Lumalabas ang tension ko sa pamamagitan ng pagtawa?

Dahil sa pagbibigay ng tips ng teacher namin tulad ng mga Vocabulary, sa hindi ko alam na kadahilanan, nakahanap ng isang sanaysay ang isa kong kaklase na naglalaman ng mga salitang ibinigay sa amin noong mga nakaraang araw. Gumawa kami ng tig-iisang sipi at iniuwi sa bahay. (Ito nga mismo ang sanaysay na aming binasa kanina, pinaikli lang at iniba!)

What would be the outcome...

Hindi ganoong kahirap ang Hearing Comprehension at Essay Writing. I'm expecting a more complicated set. Pero hindi ibig sabihin nito na sigurado akong marami na akong tamang sagot.

Sa Reading Comprehension ako nahirapan. Kahit pa nabasa na namin ang sanaysay, parang napakahirap pa rin nitong sagutan. Hindi ko alam kung paano isusulat nang tama ang sagot dahil kailangan namin itong isulat sa sarili naming mga salita. Hindi na rin ako umaasa sa Grammar kasi ito ang Waterloo ko.

Abangan....

 

Ito ang link ng listahan ng mga nakapasa na magiging active sa 28 February, 2006 sa ganap na ikaw-12 ng tanghali (+1GMT).

Disclaimer: Kapag nakapasa ako sa written examination na may mataas na grade, hindi ko na kailangan pang kumuha ng oral examination. Kapag nasa average, kukuha pa ako nito. At kung hindi ako nakapasa, malamang na magkita-kita na tayo sa Pinas.

Currently feeling: kinakabahan

I have been thinking of a special entry for my 26^th birthday but I can’t seem to think of a good one. Something better than what I’ve written last year. Hmmm…

 

When I turned 24, I thought of doing something new as what some Chinese does. It was said that a person begins his life anew on his 12^th year, a new life cycle. How would I explain it? Well, the 12^th year will be your Chinese Astrological Sign and when you reach it, it would be good way to start something new. Some Chinese start their own business at 24 and/or marry at the age of 36 and so on. Making great changes is the main thing.

 

I’m party Chinese and I thought that it won’t be bad to do just the same. I had my hair braided last 2004 and that has been quite a shock for many. “You’re not a nigger!”, some have said. I didn’t care. It followed some more changes like having my own blog. In this way, I have partly opened my life in public. Although there aren’t so many people visiting it, I have still partly opened my door for public viewing. On the spring of 2004, I had a Retreat at The Steyler Missionary in Steyl, Netherlands with the youth group and since then I have been more active in the Church especially in singing in the choir. That year has seen another part of me. The last quarter of the same year had made me involved in leading the youth group together with some of my friends and that has become the major step that I have ever made.

 

We have become so dedicated with it last year, 2005, and we really reached success. That was the year the TROPA was born. Through the activities that we have organized, I have learned a lot of new things and was able to develop some more that I already knew. It has given more self confidence (although I think I still need to have more boost of it). It has also taught me on being more responsible. After having a few days at Taizé, France last summer, I have deepen my faith and told myself to do more for the TROPA. The World Youth Day encounter last August has also brought a stronger drive for me to do more.

 

The last two years of my stay here in Germany has taught me a lot. I would never say that it has changed me or it has renewed me. I think it’s more appropriate to say that the other side of me has surfaced and with all that made me more mature (although still not enough).

 

Having reached this age, brought me mixed emotions. I am so glad to have achieved such with only just 2 years and at the same time, it worries me. Being 26 makes me think that I’m old enough and should have already started a career. A few more years and I’d already be at the marrying age but I still haven’t built a career. I actually do not have a blue print to start with. Many are telling me that I’m still young and should never worry because I still got a long way for myself. But I guess they are just saying that because they are older than I am.

 

I know there is still a lot of work to be done in order for me achieve my dreams. I know changing my attitude will make a great difference and starting it now would the perfect idea. I shouldn’t be afraid of risking for this will sharpen my senses in using tactics in life survival. I am laid back and I have to sometimes kick my ass to get me working.

 

I’m not getting any younger but I’m glad I’m learning a lot and discovering the things in life more worthy of counting.

 

As usual, nag-snow na naman sa birthday ko. Actually, hindi ko na in-expect 'yun kasi medyo tumaas na ang temperature pero, nag-snow pa rin. These pics were taken this morning after having our brunch at ate meng's house. We celebrated my birthday with finger foods and red wine. Naka-pangtulog pa ako niyan. They dared me on having a pic taken outside. So, I went outside bare foot in pyjamas. hehehe

 

Currently feeling: happy

After the mass, some of my friends and I went to KFC. Parang ritwal na yata ang pagpunta sa KFC para amin lalo na kapag may okasyon. Kahit pa sabihing tatahakin namin ang highway para lang makapunta roon.

After that, we went to Ate Meng's place. Naghanda sila ng mga "pininger na pagkain"   tulad ng Nachos with the cheese dip na masarap, carrots and of course our favorite Old Amsterdam Cheese para sa aming Red Wine. We had a lot of laughs and good conversations hanggang midnight. Doon na rin kami natulog.

The next morning, ang lakas ng snow. Grabe! Nag-internet muna kami and then nagluto na sila ng brunch namin. Doon nag-dare sila nang sabihin ko na gusto kong magkaroon ng pic sa snow in pyjamas. 

All day, hindi na kami naligo o nagpalit man lang ng damit. Nagpaka-bum kami since wala namang pasok ang lahat. Pinanood namin ang video ng philippine vacation nila Ate Meng kasama ang mga German colleages niya. Halatang enjoy sila pag-island hopping nila mula Luzon, Mindoro, Boracay at Corregidor. Then after that video, pinanood naman namin ang concert ng Palawan Chamber Choir last August. We haven't seen this yet. Dito ako nagbilad ng katawan dahil sumayaw kami ng Tahitian. My Gosh!  After that kumain na naman kami kahit pa habang nanonood ay kumakain din ng chips. Then, balik na naman kami sa sofa to watch TV. hahaha.

We dicided to go home dahil gabi na rin at saka may pasok pa kinabukasan. Doon ko naramdaman ang kaba dahil ngayong araw na ito, 28 Feb, ko malalaman kung nakapasa ako o hindi sa exam na kinuha ko last week. Nakita ko na ang result. Ang Test no. ko ay 5174121022, at ito ang link kung saan makikita ang resulta. 

(Ano na???)

[/break]

Currently feeling: tensed