Marami nang dokumentaryo ang naipalabas dito sa Alemanya tungkol sa Pilipinas. Ilang beses ko nang napanood ang mga ito sa mga government owned and operated networks ngunit hindi ko ito ibinahagi. Samu’t saring kwento na ang naipalabas; Ang penitensya sa Pampanga, Buhay riles, Mga batang paslit nag-tra-trabaho sa Pier, Ang mga piraso ng gintong nakuha sa creek ng Maynila, Ang Aleman na nakulong nang walang kasalanan at marami pang iba.

Sa mga dokumentaryong naipalabas, higit na naipakita ang kahirapan ng bansa. Sino mang hindi nakakikilala sa Pilipinas ay magsasabing napakahirap ng bansa natin. Halatang mas binigyang halaga na makita ang problemang kinahaharap ng bansa kaysa sa mga bagay na maipagmamalaki nito. Balance man o hindi ang ulat nila, hindi ko na ito pinansin dahil mas mahalaga sa akin ang laman ng bawat kwento.

Kung pakalilimiin ng manonood ang mga ipinalabas, masasalamin dito kung anong klase ng tao ang mga Pilipino, maganda at pangit. Sa Buhay riles, makikita ang positibong pananaw sa buhay ng babaeng kanilang kinapanayam at ang pananampalataya niya sa Diyos habang ang asawa niya ay nawalan na ng pag-asa sa buhay at umaasa na lamang sa kanya. Nakita rin sa isang batang babae ang malasakit niya sa pamilya nang sinabi niyang ipambibili niya ng bigas ang perang nakuha niya nang maipagbili ang gintong nakuha mula sa creek. At higit sa lahat, malinaw na nakita ang magaan na pagdala ng mga Pilipino sa problema sa buhay, na may pag-asa sila.

Sa mga napanood ko, ang gobyerno ang nasisira dahil sa hindi maayos na pagtugon nito sa suliraning bayan. Kung sabagay, ito naman talaga ang katotohan. Kung bakit ipinalalabas ito dito sa Alemanya, iyan ay dahil sa tumutulong ang bansang ito sa atin lalo na kapag may mga sakuna o kalamidad tayong hinaharap.

Ang pinakabago sa mga dokumentaryong naipalabas ay ang tungkol sa mga kabataang nakakulong. Ang mga ito ay pawang mga menor de edad na ayon sa batas ay hindi dapat ikulong kundi ay sa isang institusyon patuluyin para mapabuti. Una ko itong napanood sa CNN. Kung hindi ako nagkakamali ay itinampok pa ito sa INSIGHT ni Jonathan Mann. Aleman ang mga kumuha ng dokumentaryo kaya naman nakarating ito dito.

Kagabi, tampok ito sa STERN TV; isang magazine show. Nagkataon lang na natapos na ang pinanonod kong show bago ito at nagulat ako nang marinig na sinabi ng host ang “Manila.“ Akala ko namali lang ako ng dinig kaya pinakinggan ko nang mabuti. Nang masiguro ko na Pilipinas nga ang unang paksa nila, hindi ko na nilipat ang channel.

Panauhin niya ang tatlong aktor na Aleman, Klaus J. Behrendt, Dietmar Bär und Josef Bausch  at ang paring tumutulong sa mga kabataan na makapag-bagong buhay.

Unang natuklasan nina Klaus J. Behrendt at Dietmar Baer ang kalagayan ng mga batang Pilipino sa bansa nang minsang gumawa sila ng isang TV drama na Tatort. Dahil sa nakalulunos sa sitwasyong nakita nila at ng buong team, naisipan nilang magtayo ng isang samahan na tutulong sa mga kabataang Pilipino.

Ipinakita nila ang bahagi ng dokumentaryo. Si Josef Bausch ay nakapag-aral ng medisina at nagamot niya ang mga sugat ng mga batang nakakulong habang ang dalawang aktor ay nagpanggap na helper nito. Nagawa rin niyang ma-check up ang mag bata. Kasama nila ang pari na siyang nakipag-usap sa warden ng kulungan.
Nagulat ang tatlong Aleman sa nakita nila. Siksikan ang mga bata sa maliit na kulungan na may palikuran na hinukay lang sa isang sulok. “Hindi ito makatao!”, sabi ng isang Aleman na halata ang lungkot sa mata. Halos lahat ng mga bata ay may mga sugat, naimpeksyon na nga ang iba. Hindi sila nakapaglilinis kaya ganoon. Ginamot sila ng mga Aleman; nilinis at pinahiran ng ointment at gamot ang mga sugat ng bata.

Noong araw na ‘yun, nakakuha ng utos ang pari mula sa hukuman upang mailabas ang batang si Peter na nakulong dahil sa pagnanakaw. Nang mailabas nila ang bata, sinamahan nila ito sa kanilang bahay. Nagulat ang bata dahil sa anim na buwan nitong pagkakulong ay lumipat na pala ng bahay ang pamilya nang hindi niya nalalaman. Mabuti na lamang at nakita niya ang kapatid at sinamahan sila nito sa bago nilang bahay.

Nakita ng tatlong Aleman ang kalagayan ng buhay ng pamilya ni Peter. Isang malaking pamilya na siksikan sa iisang maliit na barung-barong sa isang kumunidad na puro mahihirap at walang trabaho. Kinausap ng pari ang magulang ni Peter at napagkasunduang isasama ang bata sa Olonggapo kung saan mayroong institusyon ang pari para sa mga batang nakulong upang makapag-bagong buhay. Sa PREDA, ang pangalan ng institusyon, naroroon ang mga batang galing kulungan. May pagkakataon sila roong makapag-aral at makapag-bagong buhay. Tinuturuan sila roon kung paano mamuhay ng tama at independent na ikinatuwa naman ni Peter.

Sa panayam ng host na si Guenther Jauch, tinanong niya kung may batas sa Pilipinas hinggil sa pagbabawal sa pagkulong ng menor de edad. Sinabi ng pari na ipinagbabawal ito ng batas ngunit dahil sa kawalan ng kakayahan ng lungsod na ipasok ang mga bata sa mga institusyong magtutuwid sa kanila, hinahayaan na lang nila ang mga ito sa kulungan. Hiniling din niya na huwag magpadala ng tulong ang mga tao sa gobyerno dahil sa hindi naman nito tinutuguan ang mga ganitong klase ng problema. Sa halip na bigyan ng abogadong magtatanggol sa mga bata at pangalagaan ang mga kabataan, ay ipinagwa-walang bahala lang ito ng gobyerno. Mas makabubuti raw na sa mga pribadong institusyon na lamang tumulong at makasisiguro silang makaaabot ang mga tulong nila sa nangangailangan.

Upang matugunan ang pangangailangan ng institusyon, gumagawa sila ng gummi candies na mango flavored. May taniman sila ng mangga at mula rito ang mga gummi candies na pinangalanan nilang “Mango Monkeys”. Dahil hilig ng mga batang Aleman ang gummi candies, kaya siguro ito ang ginawa nilang produkto.

Nauna na itong ipinakilala ni Marlyn C. nang siya ay magpunta sa Cologne, Germany para i-promote ang produkto noong 2003 para na rin sa karnebal dito. Si Marlyn C. ay isang batang babae na may masalimuot na nakaraan. May nakilala siya noong babaeng Aleman na nagsama sa kanya sa isang lungsod malapit sa Mannheim at doon ay ibinenta ang kanyang katawan sa mga lalake. Nang malaman ito ni Niki Stein, isa sa mga kasmahan nina Behrendt at Baer, inalam niya ang katotohanan nito at kanyang napag-alaman na ito ay tunay na sinapit ng dalaga. Ang Tatort ang siyang nagtustos ng pag-aaral ni Marlyn hanggang sa siya ay makatapos ng pag-aaral.

Pag-asa ang ipinakikita rito. Naniniwala ako na sa pamamagitan ng pagbubunyag ng mga katiwaliang tulad nito ay mabubuksan ang sisip at mata ng marami upang matugunan ang suliranin natin.

Marami na akong nakilalang grupo ng mga Aleman na tumutulong sa mga batang Pilipino at ikinatutuwa ko ito. Dito sa Alemanya, malaki ang pagpapahalaga nila sa mga kabataan kaya ganoon na lamang ang atensiyong ipinakikita nila. Ilan sa mga ito ang makailang ulit nang bumabalik sa Pilipinas para magbigay ng tulong at patuloy nila itong ginagawa kaya naman kaming mga Pilipino dito ay nagsusumikap na makipag-ugnayan sa kanila. Tulad halimbawa nang magdiwang ng kaarawan ang isang grupo ng Aleman na tumutulong sa mga kabataang Pilipino, pumunta ang mga Pilipino roon at nagdala ng pagkaing Pinoy. Naghandog din ang iba ng awitin at sayaw. Isang maliit na sukling pasasalamat sa malaking tulong na naiambag nila sa mga kababayan natin.

Nalungkot ako sa napanood ko. Naisip ko tuloy kung paano makatutulong. Naitanong ko rin, “Paano makaaahon ang bansa kung ang pag-asa nito ay nakakulong at pinababayaan? Paano sila magkakaroon na kakayahang iahon ang buhay kung wala silang pagkakataon para matuto at makapamuhay ng tama? Saan ngayon tayo patutungo?” 

*Ang lahat ng mga link na website ay nasa wikang Aleman. Isinalin ko ang ilan sa mga mahahalagang bahagi nito sa Tagalog. Mangyaring paki-browse na lang ang website upang makita ang mga larawan. Maraming Salamat!

Currently feeling: touched

Hindi ko alam kung bakit ba parang naging napaka-busy ko ngayong last quarter of the year. IIlan lang ang mga na-i-post kong entries lalo na ngayon December, iisa lang (mahaba naman at malaman! laban ka?).

Nag-iba kasi ang schedule ko pagpasok ko ng Summer Semester kaya hindi ko na nagawang magsulat nang magsulat. Marami akong ideya sa utak pero dahil sa kitid ng oras, hindi ko na nagawang isulat ito. Araw-araw kasi ang pasok sa school pagkatapos may trabaho pa. Pag-uwi sa bahay, pagod na pero kailangan pang gumawa ng assignments. Bukod pa ang mga practices and meetings.

Pero siguro okay lang 'yun kasi mag-pa-Pasko at medyo malungkot ang maging malayo kaya okay na maging busy para hindi mamalayan ito.

Sa Lunes, pahinga na ako. Walang trabaho. Walang Escuela. Bago matapos ang taon, ilalabas ko ang mga idey sa utak ko para sa bagong taon, may lugar pa ako para sa mga bagong ideya.

Sa lahat ng mga kaibigan ko dito sa blogging world (as if naman ang dami!), sa mga nakilala ko, sa mga kinukulit ko at kinukulit ako...

Maligayang Pasko sa inyong lahat!!!

 

 

[img:726842]

I have planned to spend my Christmas alone, Tibo and I have actually talked about that before. I just thought that spending it alone would make a difference plus it would give me the time to rest. (Emote! ) But it has turned upside down. I spent it with friends.

I have received invitations from friends. Who would turn them down? They have been so kind to invite me knowing that I am alone since my tito and tita are in the Philippines and my dad is in Berlin. (Feeling loner ako! ) I have chosen to spend my Christmas to the first people who gave the invitation, Ritchie and Grace’s.

We sang great in the mass. We have added a joyful atmosphere to the plain mass (Sorry! I just see it so when it is celebrated by Europeans). The song that we sang during the Communion is “Love in any Language” by Sandy Patti. It is so fitted to German parish since they share the church with the Filipino and Spanish communities. The mass was celebrated in German, Spanish and English. (We use English for the other nationalities who attend the mass). The song tells that our hearts are still the same although we have differences. And the chorus goes… “Love in any language, straight from the heart, pulls us all together; never apart. And once we learn to speak it, all the world will hear. Love in any language, fluently spoken here. The people applauded after the mass. Nagpapogi pa nga ako kasi alam kong maraming German and Latin people na magsisimba, baka kako sakaling may ma-i-take home o ako ang ma-take home. Kaya lang, hindi ako napansin eh.  

Then we headed to Ritchie and Grace’s house together with their family and some friends. We had a bountiful and delicious Noche Buena. We also exchanged gifts and sang videoke. Kulitan and tawanan kaming lahat. We really enjoyed it.

The Christmas became red while we were eating as we opened a bottle of red wine. Kantahan at inumang umaatikabo. We joke around saying that we are now Social Drinkers. We opened bottles of red wine from Spain, Germany, Australia and Africa. We said that we drank three continents.   Hehehe. Feeling sosyal talaga ako habang hawak ko ang wine glass, lalo pa’t European College Guy ang attire ko that night.

As it was getting early, with New Wave songs on as our background music, lumalalim ang kwentuhan namin ni Ritchie and Kuya Lando. Nagiging Seryoso. We talked about Climate Change since Kuya Lando, a friend of ours, works for the UNFCCC. We also talked about how we can help the Palawan Chamber Choir with their projects to help their city’s street children. We were surprised as we looked at the time. Alas siyete na pala, madilim pa kasi eh. ‘Yung ibang tao, kape na ang hawak. Kami, red wine pa rin. Laklakero!  Then we decided to sleep.

After about two hours, we woke up to go home and change. We still have a mass to attend. I went home to my tita’s house to change. I first called Paz, kagabi pa kasi niya ako tinext para tawagan siya. Pero dahil sa hectic ang sked ko, may work pa kasi ako before the Christmas Eve mass, hindi ko na siya tinawagan. We talked for almost an hour. Naiinis nga siya kasi mas nauna pa raw akong tumawag kaysa sa boyfriend niya. (well… no comment!) I gave some possible reasons why he hasn’t called yet but it didn’t work. Anyways, sinabi pa niya sa akin na gusto niya raw na i-e-mail ko ang bf kasi gusto niyang maging friend din ng bf niya ang friends niya. I refused. It felt awkward! Ewan, basta parang… ‘di bale na lang. Then, I called home. Nakausap ko si inay.

 And because it’s a big day! I really made sure that I’ll look good kahit pa pare-pareho kami ng suot ng choir; black suit, white polo and red tie. Para maiba ako, naligo ako nang maigi! Bwehehehe! Nag-gel ako at tinalian ko ang buhok ko. Dapat kasi pormal ako! Naglagay pa ako ng shal para mas may effect, mukhang malamig na Christmas talaga! At siempre, nag-spray ako ng pabango. ‘Yung CK Crave ang ginamit ko. Panay batian at beso besi tiyak kaya kailangan humalimuyak ako!  

We also sang well that day. The people liked it so much. Nabanat na naman ang vocal chords ko, buti na lang hindi namalat ang boses ko sa puyat at alak. Habang nasa choir kami may mga naispatan akong pa-cute-an after ng mass nakita ko rin kasing tumitingin sila habang kumakanta kami kaya naman, todo birit ako. Kaya lang, dahil after ng mass ay walang puknat na kodakan, paglabas ko ng simbahan, wala na ‘yung mga cute na aabangan ko. Napurnada na naman.  

Then we went to Bad Breisig, kina TaTuk (Tita Tuk), lola ni Ritchie. It’s a city south of Bonn, outside the Federal State of North Rhein-Westphalia. Kami-kami ulit ang magkakasama. We had our dinner there and, of course, with German red wine and videoke. Puyat na naman, 11 PM na ako nakauwi.

The next day, I just went home to my place from my tita’s house to change and have a shower. Then I headed again to Ritchie’s house. Kami-kami ulit ang magkakasama plus Ate (Dr.) Vita and her hubby Consul Gary with their two lovely and sweet kids, Nina and Sophia, and Manang Puring. Pabundatan na naman. At siempre hindi nawala ang red wine. But this time, we also had Tequila Sunrise (trip ‘yan ni Ate (Dra.) Vita) and Bailey’s shake for the girls. Karaoke ulit at kulitan. Pero hindi ako masyadong kumanta na kasi nahiya ako kay Ate (Dra.) Vita, siya kasi ang nagtuturo sa choir naming. Baka kasi ako mamali ng kanta, pinuri pa man din niya ako noon na malaki raw ang improvement ng boses ko. Ehem Ehem.

That night, we were surprised to see that the streets are white with snow. I took two hand full of snow and made a ball with it. Heheheh. Then, we headed to another friends house, Naneth’s. We had dinner with her family. I’m with Kuya Lando and Kristine and Consul Gary’s family. Naabutan din naming si Fr. Jun, our Filipino Chaplain and Ging, a friend of ours. Grabe, hindi ko na alam kung ilan na ang tabang nadagdag sa akin ngayong nakaraang tatlong araw. Matindi ‘to.

We didn’t stay so long. Most of us have work the next day. Having spent my Christmas with friends gave my Christmas more colors than red and white. It’s really comforting to know that there are people who care. I really appreciate the invitations I received and their concern for me. Then I realized that your happiness depends on you. If I spent my Christmas alone, I will be able to rest and have peace. But I would never have joy, cheers and laughter if I did that. I’m glad I spent it with friends. Now, I’m looking at a more confident new year because I know I have friends whom I can share my time and self with.

POSTSCRIPT: The brightness coming from my window woke me up. I was amazed on how much the snow has covered the streets. The cars are covered with snow and everything is white, that's why it's reflecting. This day registered below freezing temperatures. What a day!

Currently feeling: thankful

As I've written in my last entry, snow fell last dec 26 and since then, the city has been white. Living on the foot of the mountain just made it even whiter. I decided to went up to check how it looked like having thick snow. Since I lived here, I have never seen that much snow for a long time until the past days.

Up there, I have seen families climbing as they are carrying their sleighs. The kids are really happy playing in the snow and of course, their adults as well. I have told this to my friends and they have decided to climb up there and invite the others.

Yesterday, I went there with Kuya Lando and her girlfriend Kristine, Kuya Consul Gary, Ate Dra. Vita with the two kids and Manang, Ritchie, Grace and kids plus their cousins. We played in the snow, the kids rode on the sleighs and we drank Gluhwein (hot wine, typical german wine during winter).

Before we froze, we headed to Kuya Lando's house and we ate dinner before going to our choir practice. Later, we'll be meeting again in a party.

What a great day to spend the last days of 2005!!!

A Prosperous New Year to all!!!

[img:729387] This is the view up there! Over-looking at the mountains on the other side of the River Rhein. The white planes at the foot of the mountain are vineyards. Pa-cute sa snow ! [img:729385] Do you remember this place? Ipinakita ko na sa inyo ito noon kaya lang Autumn ang season.