ays

I’ve been so busy the past weeks! Dinagdagan pa ng problema sa papel at ng mga extra activities kaya naman halos ‘di na ako nakapag-tabulas. Naipon tuloy ang mga kwento. I’ll just make it short para hindi naman maging nobela. Hehehe.

One week before the World Youth Day (WYD), social activities are taking place in the Archdiocese of Cologne which they called the “Days of Encounter”. The projects, on the other hand, are called Underconstruction. Sumali kami sa pag-re-register ng project at ang ginawa namin ay “Fiesta ng Kabataang Pinoy and Living Rosary”.
 
At first, we thought that this would just be a small event. Pero nang kalaunan, lumaki nang lumaki hanggang sa naging busy na kami at talagang kinarir na naming. Umabot hanggang sa madaling araw ang mga meetings namin at ang mga libreng oras ay ginugol sa pag-canvass ng maraming bagay na bibilin, pamimili, pag-aasikaso ng mga permit at pangangalap ng tulong.
 
Naisip namin na magiging magandang daan ito para mamulat ang mga kabataang pinoy dito sa kulturang pinoy at maging sa simbahan. Gusto naming ipakita sa kanila na okay ang maging pinoy pati na rin ang pagsali sa simbahan. Gusto rin namin silang turuan kung paano tumanggap ng mga responsibilidad dahil kasama sala sa organisasyon ng fiesta.
 
Hiningan naming ng tulong ang mga grupo ng mga Pilipino dito sa pamamagitan ng pagtitinda nila ng mga pagkaing Pinoy. Ang lahat ng proceeds noon ay ibibigay nila sa amin pangtulong sa mga participants ng WYD at sa mga future activities ng TROPA, grupo namin.
 
It has been very successful. Ang daming mga taong pumunta. Napuno namin ang amphitheater sa park. Marami ring mga Germanat ibang national ang naging interesadong pumunta dahil nakita nila ang mga preparation namin noong umaga. We are very happy that morning kasi balita naming sa news na mainit ang araw na ‘yun, di tulad ng mga araw bago ‘yun.
 
Nauna naming ginawa ang Santacruzan. Namangha ang mga taong napadaan sa park. Iba kasi ito! Ngayon lang nila nakita, kaya naman nagtatanong sila. Dito pa lang sa parte na ’to, marami na’ng nag-co-congratulate sa amin.
 
Isinunod namin ang Living Rosary, ang gandang tingnan ng mga tao habang binubuo nila ang rosaryo. Lalo na nang pinalipad na nila ang mga lobo. Ito nga rin pala ang dahilan kung bakit may nagpuntang Catholic magazine journalist. Hindi pa raw kasi siya nakakakita nito. At na-i-publish nga ang Fiesta namin.
 
After that, we had the Holy Mass. Lalong tumindi ang sikat ng araw at talaga namang mainit! Tuwang-tuwa kami! Hindi kasi naming akalain na ganoon ang weather. Kung pagbabasihan kasi ang mga nagdaang araw, sasabihin mong uulanin ang araw na ‘yun. Noong misa pa lang, puno na ang amphitheater. Hindi kami makapaniwala, hindi lang dahil sa dami ng tao, pati na rin sa layo ng mga pinanggalingan ng mga Pinoy na nagpunta roon.
 
After the mass, puring-puri kami ng mga tao. Tuwang-tuwa rin sila dahil sa magandang panahon. Ang galing daw naming magdasal, biro ng iba.
 
Habang nagaganap ang mga activities na ’to, busy kami sa pagaayos ng mga gamit namin. Ako, hindi magkanda-ugaga sa pag-aayos ng mga gagamitin sa palaro. Ako kasi ang committee head sa games. Sinisigurado rin namin na maayos ang lahat. Hindi na nga ako nakakain ng agahan, kape lang. Tinapay lang ang kinain ko sa tanghalian at turon nung hapon. Ilang beses din lang akong uminom. Hindi ko na naalala ‘yun sa dami ng iniintindi.
 
Nagsimula ang program, may mga nagsayaw ng folkdances at modern dances, may kumanta, may nagsayaw din ng modernized malong (modern music). After that, nagpa-bingo na kami. Ako ang bumola! Okay lang, sige lang! Hindi ako nahiya kahit madami ang tao. Makapal naman ang mukha ko eh.
 
Nagpalaro rin ang committee ko ng mga parlor games. Tawanan ang mga tao dahil sa pinagbihis namin ng duster ang mga lalaki at pinakendeng para sa “going to market” game namin. Nag-sack race naman ang matatanda. Tawanan silang lahat sa mga pinag-gagagawa namin.
 
Ang nakakatuwa pa roon, nakiki-join ang mga tao. Halatang nag-e-enjoy sila! Sa tuwing, tatanungin ko sila ng, “Game K N B?“; sumasagot sila. Wow! Effective pala akong game master! Hehehe. Baka palitan ko na si Kris Aquino pag-uwi ko! Bwehehehe.
 
Then, sinunod namin ang Little Miss Philippines 2005. Dito naging standing room only ang venue dahil sa dami ng tao. Tuwang-tuwa sila sa mga bata! Pang-Ms. Universe kasi ang kaway nila eh! Tinuruan talaga ng mga magulang kung paano mag-project! Hehehe.
 
Habang naghihintay ng resulta, inilabas ko ang pabitin at pinagkagukuhan ng mga bata! Dahil sa kulang ang oras, hindi na kami naglaro ng basagang palayok. Pina-agaw ko na lang ang laman ng palayok. Paso nga pala ‚yun! Tuwang-tuwa ang mga bata!
 
Natapos ang fiesta, pagod, puyat at gutom kami pero ligpit pa rin! Okay lang, successful ang project namin. Humihingi pa nga sila ng part 2. Nakupo! Hehehe.
 
Abut-abot ang pagkamay sa amin. Umuwi kaming lahat nang masaya! Ibang klaseng experience ito para sa lahat. First time ito dito kaya naman, napa-wow ang lahat. Sabi nga ng isang kaibigan naming matanda, kami lang daw ang nakapag-ipon sa mga matatandang pinoy dito. May iba’t-ibang grupo kasi sila, kaya naman nakaka-biglang napagsama-sama sila. Malaki rin ang nalikom namin. Tamang-tama para sa kailangan namin.
 
It was a bomb! It has exploded so great! And we owe it to HIM.
 
Habang naglalaro kami ng BINGO, may pumapatak na ambon. Natakot kami ng committee ko kaya nagdasal kami habang bumobola kami. Sumakat naman uli ang araw.
Habang Little Miss Philippines naman, maitim na ang langit at lumakas ang hangin; natakot uli kami at nagdasal. Nahawi ang ulap at sumilip uli ang araw.
Kinabukasan, umagang-umaga pa lang. Bumuhos ang malakas na ulan! Tanging ‘yung Sabado na ’yun lang ang may araw! We are very thankful for that!

you may view our pics at http://www.bahaykubostrasse.com/start/

Currently feeling: thankful