ays

I’ve been so busy the past weeks! Dinagdagan pa ng problema sa papel at ng mga extra activities kaya naman halos ‘di na ako nakapag-tabulas. Naipon tuloy ang mga kwento. I’ll just make it short para hindi naman maging nobela. Hehehe.

One week before the World Youth Day (WYD), social activities are taking place in the Archdiocese of Cologne which they called the “Days of Encounter”. The projects, on the other hand, are called Underconstruction. Sumali kami sa pag-re-register ng project at ang ginawa namin ay “Fiesta ng Kabataang Pinoy and Living Rosary”.
 
At first, we thought that this would just be a small event. Pero nang kalaunan, lumaki nang lumaki hanggang sa naging busy na kami at talagang kinarir na naming. Umabot hanggang sa madaling araw ang mga meetings namin at ang mga libreng oras ay ginugol sa pag-canvass ng maraming bagay na bibilin, pamimili, pag-aasikaso ng mga permit at pangangalap ng tulong.
 
Naisip namin na magiging magandang daan ito para mamulat ang mga kabataang pinoy dito sa kulturang pinoy at maging sa simbahan. Gusto naming ipakita sa kanila na okay ang maging pinoy pati na rin ang pagsali sa simbahan. Gusto rin namin silang turuan kung paano tumanggap ng mga responsibilidad dahil kasama sala sa organisasyon ng fiesta.
 
Hiningan naming ng tulong ang mga grupo ng mga Pilipino dito sa pamamagitan ng pagtitinda nila ng mga pagkaing Pinoy. Ang lahat ng proceeds noon ay ibibigay nila sa amin pangtulong sa mga participants ng WYD at sa mga future activities ng TROPA, grupo namin.
 
It has been very successful. Ang daming mga taong pumunta. Napuno namin ang amphitheater sa park. Marami ring mga Germanat ibang national ang naging interesadong pumunta dahil nakita nila ang mga preparation namin noong umaga. We are very happy that morning kasi balita naming sa news na mainit ang araw na ‘yun, di tulad ng mga araw bago ‘yun.
 
Nauna naming ginawa ang Santacruzan. Namangha ang mga taong napadaan sa park. Iba kasi ito! Ngayon lang nila nakita, kaya naman nagtatanong sila. Dito pa lang sa parte na ’to, marami na’ng nag-co-congratulate sa amin.
 
Isinunod namin ang Living Rosary, ang gandang tingnan ng mga tao habang binubuo nila ang rosaryo. Lalo na nang pinalipad na nila ang mga lobo. Ito nga rin pala ang dahilan kung bakit may nagpuntang Catholic magazine journalist. Hindi pa raw kasi siya nakakakita nito. At na-i-publish nga ang Fiesta namin.
 
After that, we had the Holy Mass. Lalong tumindi ang sikat ng araw at talaga namang mainit! Tuwang-tuwa kami! Hindi kasi naming akalain na ganoon ang weather. Kung pagbabasihan kasi ang mga nagdaang araw, sasabihin mong uulanin ang araw na ‘yun. Noong misa pa lang, puno na ang amphitheater. Hindi kami makapaniwala, hindi lang dahil sa dami ng tao, pati na rin sa layo ng mga pinanggalingan ng mga Pinoy na nagpunta roon.
 
After the mass, puring-puri kami ng mga tao. Tuwang-tuwa rin sila dahil sa magandang panahon. Ang galing daw naming magdasal, biro ng iba.
 
Habang nagaganap ang mga activities na ’to, busy kami sa pagaayos ng mga gamit namin. Ako, hindi magkanda-ugaga sa pag-aayos ng mga gagamitin sa palaro. Ako kasi ang committee head sa games. Sinisigurado rin namin na maayos ang lahat. Hindi na nga ako nakakain ng agahan, kape lang. Tinapay lang ang kinain ko sa tanghalian at turon nung hapon. Ilang beses din lang akong uminom. Hindi ko na naalala ‘yun sa dami ng iniintindi.
 
Nagsimula ang program, may mga nagsayaw ng folkdances at modern dances, may kumanta, may nagsayaw din ng modernized malong (modern music). After that, nagpa-bingo na kami. Ako ang bumola! Okay lang, sige lang! Hindi ako nahiya kahit madami ang tao. Makapal naman ang mukha ko eh.
 
Nagpalaro rin ang committee ko ng mga parlor games. Tawanan ang mga tao dahil sa pinagbihis namin ng duster ang mga lalaki at pinakendeng para sa “going to market” game namin. Nag-sack race naman ang matatanda. Tawanan silang lahat sa mga pinag-gagagawa namin.
 
Ang nakakatuwa pa roon, nakiki-join ang mga tao. Halatang nag-e-enjoy sila! Sa tuwing, tatanungin ko sila ng, “Game K N B?“; sumasagot sila. Wow! Effective pala akong game master! Hehehe. Baka palitan ko na si Kris Aquino pag-uwi ko! Bwehehehe.
 
Then, sinunod namin ang Little Miss Philippines 2005. Dito naging standing room only ang venue dahil sa dami ng tao. Tuwang-tuwa sila sa mga bata! Pang-Ms. Universe kasi ang kaway nila eh! Tinuruan talaga ng mga magulang kung paano mag-project! Hehehe.
 
Habang naghihintay ng resulta, inilabas ko ang pabitin at pinagkagukuhan ng mga bata! Dahil sa kulang ang oras, hindi na kami naglaro ng basagang palayok. Pina-agaw ko na lang ang laman ng palayok. Paso nga pala ‚yun! Tuwang-tuwa ang mga bata!
 
Natapos ang fiesta, pagod, puyat at gutom kami pero ligpit pa rin! Okay lang, successful ang project namin. Humihingi pa nga sila ng part 2. Nakupo! Hehehe.
 
Abut-abot ang pagkamay sa amin. Umuwi kaming lahat nang masaya! Ibang klaseng experience ito para sa lahat. First time ito dito kaya naman, napa-wow ang lahat. Sabi nga ng isang kaibigan naming matanda, kami lang daw ang nakapag-ipon sa mga matatandang pinoy dito. May iba’t-ibang grupo kasi sila, kaya naman nakaka-biglang napagsama-sama sila. Malaki rin ang nalikom namin. Tamang-tama para sa kailangan namin.
 
It was a bomb! It has exploded so great! And we owe it to HIM.
 
Habang naglalaro kami ng BINGO, may pumapatak na ambon. Natakot kami ng committee ko kaya nagdasal kami habang bumobola kami. Sumakat naman uli ang araw.
Habang Little Miss Philippines naman, maitim na ang langit at lumakas ang hangin; natakot uli kami at nagdasal. Nahawi ang ulap at sumilip uli ang araw.
Kinabukasan, umagang-umaga pa lang. Bumuhos ang malakas na ulan! Tanging ‘yung Sabado na ’yun lang ang may araw! We are very thankful for that!

you may view our pics at http://www.bahaykubostrasse.com/start/

Currently feeling: thankful

ays

Almost a month has past after the World Youth Day (WYD) here in Cologne. After the event, no one has talked about it anymore other than the youth. And at this time, people are more concerned about the Elections this weekend.

I just want to share a recap of what we had experience...

Monday, Aug. 15

It was raining and I’m still on my bed when Mark woke me up! It’s around 7:30 a.m. and I’m still sleepy. Kainis!

We have to get our back packs ‘coz we need it during the WYD. It includes the program book, song and prayer book, rosary, map, bottle of water and some stuff we need. And we have to carry 40 back packs from the claim center to the parking lot. It’s not that far but it’s heavy enough to give red marks on my both arms. Para tuloy akong minaltrato sa marka na nakuha ko. Hehehe.

After that, we have to meet with the organizers of the Asian Youth Gathering. We were asked to help in the program kasi. We went to the venue and then had lunch.

Then we headed to Cologne to fix some registration problems and then went around the city to buy some things. Ang dami kasing sales! Hehehe. I bought some shirts.

This day wasn’t so good as we’d expected! We are surprised with sudden changes of schedules. The TROPA were so disappointed. Stressed out nga kami!

We met at 8 am for the Morning Prayer at a church and then went to another church for the Taizé prayer.

We rode the bus to a hall for an activity. Then, when we arrived there, they said that it was moved to Cologne! Yeah! As if and lapit ng Cologne!

After the Morning Prayer, we went to a Catechism. The people there were mostly from the US, Canada and Australia. May naligaw ding mga Pinoy from Manila. The host of the Catechism is the Indian group. Okay sana kaya lang, ang hirap intindihin ng Ingles nila dahil sa accent. Hehehe. But it was okay! We were able to share some stories with other people and it was nice meeting them.

[img:689722]

After that, we went to the hall where the Asian Youth Gathering will take place. Stressed out na naman kasi we have limited time to use the hall. Nakita na naman nila kung paano uminit ang ulo ko! Hehehe. Gutom pa man din ako kasi naubusan ako ng pagkain. Pero naayos naman.

ays

I want to share more about the WYD 2005 experience but I still can't find the time to do so. I'm still busy with a lot of things. Naipon na nga ang mga kwento ko eh!

Anways, if you are interested to know more about the past activities that I've been in to. Check our newsletter...  Most of the articles are in German though.

ays

Kahapon, ika-dalawampu't anim ng Agosto, hustong dalawang taon na ako rito sa Alemanya. Malaking pagpapasya ang pagpunta ko rito. Dala ang bigat ng loob, takot at pag-aalinlangan; tinahak ko ang himpapawid patungo sa ibang bayan kung saan naisip kong magsimulang muli. Bumangon at baguhin ang landas na tinahak.

Sa dalawang taon ko rito, marami ang nag-iba sa akin. Marahil dahil sa dami ng aking naranasan, natuto akong lumaban at tumapang. Ngunit kung minsan ay naroroon pa rin ang takot sa aking dibdib dala ng karanasang nagpabago ng aking buhay.

Hanggang ngayon ay may pag-aalinlangan pa rin ako kung magagampanan ko ang mga gawaing iaatang sa aking balikat. Alam ko mang kaya ko, hindi ko pa rin maialis ang pinsala na aking natamo na patuloy na tumutusok sa aking talampakan na siyang nagiging dahilan upang magkuli akong ipagpatuloy ang aking paghakbang.

Pinipilit kong baguhin ang lahat para maipagpatuloy ang paglaban sa hamon ng buhay. Hindi nagiging madali para sa akin dahil lubhang hinahamon ako sa bawat paghampas ng mga dumadaluyong na alon. Kung minsan ay natatakot ako at ibig na lamang magtago ngunit lagi kong isinasaisip na kailangang laging bumangon at magpatuloy sa paglalakbay.

Sa panibagong buhay na aking binubuo,

nais kong tawirin ang lawak ng karagatan...

Liparin ang kalawakan ng himpapawid...

Sisirin ang lalim ng buhay...

Arukin ang tayog ng tagumpay...

Currently feeling: worried