ays

putangina!!!

i want to give up!

galing ako kanina sa school na pinag-aplayan ko. na-reject kasi ang application ko eh. nagtanong ako kung paano ang gagawin ko. sabi niya, i can take another bachelor's degree but i still have to present my credentials kasama pati ang secondary years in school. i still also have to take german classes again! the german class enroll ment deadline is on the 15th of june. kapag hindi ko nakuha ang mga papeles na kailangan ko, panibagong hirap!

ayoko naman talagang mag-aral na eh! ginagawa ko lang naman 'to dahil ayokong maging illegal dito. minsan hindi ko na rin makita ang use ko sa pag-stay dito pagdating ng mommy ko at pagkatapos ng wyd! what i want is a job and to start building a career! at may kalabuan 'yun dito. naiisip ko nang umuwi pero hindi ko alam kung 'yun ang tamang gawin!

paksyet!

Currently feeling: genervt

ays

having spent times with the youth has made me feel like a teenager again!!! isn't that great a feeling?

although i can't understand much of their language, we can still ride each others trips! almost all of them are still pinoy and that is something you'll be happy of. they listen to pinoy music, eat pinoy food, say "heller!", dance the otso-otso, addict sa kamera and a lot more. being with them is just great and i am grreatful about it.

i sing with them in the youth choir together with jang and ate nowy, our pianist which, unfortunately, has to move in liberia due to her work. she'll be coming back in august anyways.

but last 28th of may, i danced with the youth in a musical night for a cause sponsored by the UN. it was fun! i haven't danced to perform in a long time and it felt great! it was like being in my teens again, in school.i can't explain it pero there's something great in those things that you haven't done in along time. it is the same feeling when i first sang again and hold a paint brush again, lahat 'yun ginawa ko ulit nang dumating ako dito. lahat kasi 'yun hininto ko nang mag-high school ako.

madalas, sumasama ako sa youth. masarap kasi ang feeling. actually, hindi naman halata na mas matanda ako sa kanila. 'yung isang batang pinay nga, akala niya 19 yrs. old pa alang ako! tawa ako nang tawa.

siguro natutuwa rin naman silang kasama ako kasi hindi naman ako KJ. makulit din ako katulad nila. they are the tropa that i want to have when i was in high school. palipat-lipat kasi ako ng grupo noon.

anyways, pag-uwi ko ng bahay, nakangiti ako dahil nakakasama ko sila. pero minsan nalulungkot ako kasi hindi na talaga ako bata katulad nila. 25 na ako, hindi na 19. mas malaki na at mabigat ang responsibilidad ko. pero sa kabila noon, natutuwa ako dahil may oras ako para maging bata uli. and during those times, i can forget that i am older and have the chance to be like them...

Currently feeling: younger

ays

nagpasa ulit ako kanina ng application ko sa school. buti na lang kahit photocopies lang ng faxed documents ko ang ipinasa ko ay tinanggap nila. sabi ko kasi pagdating ng original documents, ipapasa ko agad.

saglit lang ako sa school, hindi ako tumambay dahil wala naman akong kakilala doon. nagpunta na lang ako sa isang electronics shop. tumingin-tingin kahit hindi naman bibili. wala lang, nagpapatay lang ng oras.

bumalik ako sa city pagkatapos. namasyal-masyal ulit at tumingin-tingin ng mga t-shirts, polos, shorts and pants. marami rin akong natipuhan pero hindi rin binili. kabibili ko lang kasi ng isang t-shirt at isang polo-shirt last week. kaialngang tipirin ang natitirang pera sa bank account, magbabayad pa ako ng phone bill.

sa totoo lang, i'm just diverting my attention, ayoko kasing isipin nang isipin ang pag-aasikaso ko ng papel. masyado kasi akong pressured at worried. inaalala ko kung hindi ako mabibigyan ng extension. parang mahirap kasing mamuhay sa 'pinas ngayon. parang lalong magulo.

hindi sa tinatakasan ko o tinatalikuran ko ang 'pinas. hindi lang naman kasi ako makakatulong kung dadagdag ako sa mga taong walang trabaho roon. magiging masaya ako 'pag balik dahil sa babalikang kaibigan, lugar, pamilya... basta marami. pero naiisip ko rin ang mga iiwan ko rito.

ewan ko ba? noong bago ako pumunta rito, ang sabi ko sandali lang ako. tumatagal nang tumagal ang pag-stay ko rito hanggang umabot sa halos dalawang taon at ngayon ay pinipilit kong huwag umuwi.

ano ba ang mayroon dito???

sasagutin ko 'yan sa susunod!

btw, habang tumitingin ako ng damit, ito ang tugtog na siya ko namang sinabayan ng kanta...

Unwell

matchbox 20

All day staring at the ceiling
Making friends with shadows on my wall
All night hearing voices telling me
That I should get some sleep
Because tomorrow might be good for something

Hold on
Feeling like I'm headed for a breakdown
And I don't know why

[Chorus]

But I'm not crazy, I'm just a little unwell
I know right now you can't tell
But stay awhile and maybe then you'll see
A different side of me
I'm not crazy, I'm just a little impaired
I know right now you don't care
But soon enough you're gonna think of me
And how I used to be...me

I'm talking to myself in public
Dodging glances on the train
And I know, I know they've all been talking about me
I can hear them whisper
And it makes me think there must be something wrong with me
Out of all the hours thinking
Somehow I've lost my mind

[Chorus]

But I'm not crazy, I'm just a little unwell
I know right now you can't tell
But stay awhile and maybe then you'll see
A different side of me
I'm not crazy, I'm just a little impaired
I know right now you don't care
But soon enough you're gonna think of me
And how I used to be

I've been talking in my sleep
Pretty soon they'll come to get me
Yeah, they're taking me away

[Chorus]

But I'm not crazy, I'm just a little unwell
I know right now you can't tell
But stay awhile and maybe then you'll see
A different side of me
I'm not crazy, I'm just a little impaired
I know right now you don't care
But soon enough you're gonna think of me
And how I used to be

Yeah, how I used to be
How I used to be
Well, I'm just a little unwell
How I used to be
How I used to be
I'm just a little unwell

Currently feeling: worried

ays

yesterday, i'm suppose to meet with my friend, juan. we're suppose to hang-out at his dorm kasi may libreng internet connection doon. kaya naman dinala ko si jane. i called him up before work, saka niya lang sinabi na hindi siya puede dahil may emergency work siya. okay! hindi ba sabihin sa akin nang maaga. bitbit ko tuloy si jane.

after work, tinamad akong umuwi. ayoko pang umuwi, gusto kong gumala. boring naman ang city ng bonn kaya ayoko. araw-araw na kasi akong naglilibot sa bonn kaya kahit pa nakatakip ang mata ko, puede ko siyang libutin. in short, i thought of going to cologne. naisip ko na rin na baka may makita akong bagong info about wyd. doon kasi gaganapin ang world youth day this august. besides, mas malaki ang cologne at mas maramign shops, bars, restaurants, etc. etc.

kaya nag-abang ako ng tren papuntang cologne sa hauptbahnhof (main station) ng bonn. may kabigatan si jane pero okay lang. mainit pero okay lang, naka-shorts, chinelas at t-shirt lang naman ako eh!

habang sakay ako ng tren, nilibang ko ang sarili ko sa tanawin. bukid kasi ang dinadaanan kaya medyo, refreshing, dagdag pa na may air-con ang tren kaya presko.

pagdating ko sa köln hauptbahnhof, naisip kong i-deposit si jane sa baggage deposit box. pero naisip ko na huwag na lang kahit pa may susi 'yun at ako ang hahawak. kaya binitbit ko na lang siya sa bag ko.

hindi pa tapos ang hagdan sa paanan ng cathedral ng cologne. ginawa 'yun para sa wyd. pero halos malapit na ring matapos. pumasok muna ako sa simbahan at nagdasal. opo! marunong akong magdasal. actually, mas okay pa nga sa loob kasi malamig kaysa sa labas na umaabot higit sa 30° ang init. kapansin-pansin na maraming singkit sa loob ng simbahan. kinilala ko ang kasingkitan nila at naisip ko na japanese sila. tama nga ako! narinig ko kasi 'yung punto ng isa.

nang lumabas ako, marami naman akong nakitang naka-brazilian t-shirt, 'yung dilaw na may green. hindi ko alam kung bakit. kanina, puro japanese. tapos, puro brazilian naman. saka ko lang nalaman kung bakit nang makita ang poster na may laban ang japan at brazil sa stadium ng cologne. buti na lang at hindi ko sinuot ang t-shirt kong brazil dahil kung nagkataon, magtataka ang mga tao dahil mukha akong japanese na naka-t-shirt ng brazil. hehehe

ginala ko lang ang cologne, patingin-tingin, palakad-lakad. nang napagod at nagutom, kumain ako sa burger king. hidni ko na nga napansin na pasado alas singko na at huli na ako sa tren ko. masyado kasing maliwanag kaya akala ko, maaga pa. naghintay tuloy ako ng matagal sa bahnhof.

pag-uwi ko, maligo agad ako dahil sa sobrang init. amoy pawis na nga ako eh. kainis. feeling ko tuloy nasa 'pinas ako. kahit pa gabi na, mainit pa rin.

nagising nga ako ng madaling araw dahil sa init, pinagpapawisan ako at nahihirapang huminga. naghubad ako ng t-shirt. init na init ako! hindi naman ako nalilibugan lang kasi hindi naman ako tinitigasan. mainit lang talaga! kaya kinuha ko ang electric fan at binuksan. nakatulog naman ako ng mahimbing.

Currently feeling: hot

ays

the next day, i wore the brazilian shirt going to church. the germans are looking at me like i am teasing them! hehehe. siguro nainsulto sila!

____________________________________________

Currently feeling: thankful